Welkom

9 maart 2020 0 Door Mireille

Wanneer ben je welkom, wanneer voel je je welkom? Een heel belangrijk gevoel, want iedereen wil ergens bij horen, zich welkom weten. We zijn niet gemaakt om alleen te zijn.

Al vaker heb ik geschreven over mijn worsteling met kerk en geloof. Eigenlijk is dat begonnen tijdens mijn kloosterzoektocht. Bij het eerste klooster waar ik ging kijken voelde ik me erg thuis, maar na het laatste gesprek bleek ik daar niet welkom te zijn, door mijn geaardheid. Bij het tweede klooster bleek ditzelfde het geval, daar is het niet met woorden gezegd (in de eerste trouwens ook niet, werd er laf omheen gepraat, maar het hele gesprek veranderde toen het op tafel kwam), maar merkte ik het al snel door andere ‘ouderwetse’ opvattingen. Bij het derde klooster was het geen enkel probleem en was ik meer dan welkom, daar ben ik uiteindelijk ook 7 maanden gaan wonen.

In dat laatste klooster waren er geen katholieke vieringen, het was oecumenisch. Daarom ging ik elk weekend nog naar een kerkviering in de buurt. Ook daar bleek dat mijn geaardheid niet zo geaccepteerd was als dat ik gewend was vanuit mijn parochie hier in Bolsward. Er werden strikte regels gehanteerd wat betreft te communie gaan, wisten ze dat je zelf niet katholiek was dan was je niet welkom aan de tafel en mede daarom voelde ik me ook niet vrij mijzelf te zijn. Ook hielden ze vast aan de jarenlange traditie van alleen jongens als misdienaar, iets wat bij ons onvoorstelbaar is, omdat er maar heel weinig jongens te vinden zijn en natuurlijk omdat meiden daar net zo geschikt voor zijn en net zoveel recht op hebben.

Al met al is toen het zaadje gelegd voor de worsteling die ik nu door ga. Ik dacht altijd dat homo’s alleen in het buitenland door de katholieke kerk werden buitengesloten, maar nu het ook in Nederland het geval bleek…wilde ik daar dan nog wel bijhoren?

Dat antwoord werd steeds meer ‘nee’, dat ging geleidelijk. Maar ik mis het naar de kerk gaan wel. Daarom ben ik vorig jaar al eens gaan kijken bij de oud-katholieke kerk. De naam suggereert dat ik daar ook niet welkom ben, nog ouderwetser, maar het tegenovergestelde is het geval. De priesters hebben geen celibaat, mogen man en vrouw zijn en trouwen. Het homohuwelijk is er ook voor de kerk, een plek waar ik dus mijzelf zou moeten kunnen zijn. Vorig jaar voelde ik me er zeker welkom, maar ik vond de kleine groep mensen nog wat lastig. Hier in Friesland is de viering maar 1x per maand en komen er rond de 15 mensen op af. Heel klein dus. Verder ben ik zo gewend aan de Roomse tradities dat ik er nog niet aan toe was.

De laatste maanden groeide het gevoel om daar weer eens heen te gaan. Vorig jaar ben ik er 2 of 3x geweest en de laatste keer was al een jaar geleden. Afgelopen zaterdagavond ging ik weer en mijn hemel wat voelde ik me welkom. Ik kwam binnen en iemand wist mijn naam nog, er ging een enorm warm gevoel door me heen. Wat bijzonder, helemaal met mijn naam die door zoveel mensen verkeerd wordt uitgesproken. Ook daarna kwam er iemand bij me die me knuffelde en blij was dat ik er was. Ook na de viering bij de koffie en thee waren er mensen die me vroegen bij hun te komen zitten. En ook toen er een kaart getekend moest worden en een uitje gepland werd, werd ik daarbij betrokken. Ik kon dan te gast zijn, ik hoorde er helemaal bij, was helemaal welkom. En toen ik naar huis ging kreeg ik een bos bloemen mee, omdat ze altijd met iemand meegegeven worden en ik er blijkbaar echt bij hoor.

Ik kan me niet herinneren me ooit ergens zo welkom te hebben gevoeld. Natuurlijk voel ik me bij vrienden thuis, maar in een gemeenschap zo opgenomen te worden is wel heel bijzonder. Aan de viering moet ik nog wennen, ik kan me daar nog niet helemaal aan overgeven, al zing ik de liederen wel uit volle borst mee. Het is jammer dat hier maar 1x in de maand viering is, omdat je het dan altijd moet plannen en niet kunt gaan als er de behoefte is, maar voor nu is dat goed. Kijken of ik hier rustig iets op kan bouwen.