Wat is er met me aan de hand?!

15 november 2019 0 Door Mireille

‘Vroeger’ was ik een stil, lief meisje. Enigszins verlegen, op mijzelf en iemand die veel tijd in haar hoofd doorbracht met al die gedachten die daar waren. Je moet me al heel lang kennen wil je dat meisje gekend hebben. Maar tegelijk ook weer niet, want als je me toen goed kende dan kende je vast ook mijn andere kant. Vol vuur, gepassioneerd als mijn rechtvaardigheidsgevoel aangeraakt werd. Iemand die in een veilige omgeving graag de discussie aanging en durfde te vertellen wat er in haar omging. Maar dan moest je wel dichtbij me staan.

Ik ben toen ik qua leeftijd volwassen werd erg veranderd. Vooral toen ik halverwege de twintig was begon ik uit mijn schulp te kruipen. Door therapie leerde ik meer uit mijn hoofd te komen en in mijn lijf. Ik kon diepere relaties aangaan en beter aanvoelen wat goed voor mij was. Alhoewel het handelen daarnaar nog altijd lastig was, voor mijzelf opkomen. Er kon vaak een hele tijd overheen gaan voor ik dat durfde en dan was de persoon al lang vergeten wat er gebeurd was.

In de jaren erna ben ik blijven groeien. Zelfverzekerder geworden, mijzelf meer gaan accepteren, maar altijd bleef ik iemand die dingen eerst overdenkt. Niet direct erop knalt als iets mij pijn doet, vooral niet als ik diegene mag. Dan ben ik te bang de relatie kwijt te raken, dan is ineens dat onzekere meisje er weer die vrienden te vriend wil houden. Die angst is altijd zo’n onderdeel van mij geweest, onlosmakelijk met me verbonden.

Afgelopen week gebeurden er een aantal dingen waar ik last van had. Die me raakten en waar ik door van slag was. Ik voelde het direct en het nam me in beslag. En er gebeurde iets wonderlijks, ik reageerde direct! Niet eerst in mijn hoofd, maar direct geuit naar de ander. En die ander staat redelijk dichtbij, dus dat maakte het extra bijzonder. De angst was er pas toen ik al gereageerd had, de angst de ander kwijt te raken. Maar die angst kon ik ook gelijk in perspectief plaatsen. Deze persoon deed me pijn, ik mag daar wat van zeggen, want anders is hij de relatie met mij niet waard. En als ik hem hierdoor kwijt raak dan is dat zijn verlies en niet het mijne, omdat ik mijzelf heb en die zelf is beter dan het onaardige gedrag van de ander.

Maar er gebeurde niets, ik ben niemand kwijt, ik ben rijker, omdat ik groei. Door de nieuwe haptotherapie die ik nu volg ben ik weer enorm in beweging. Ik herken mijzelf soms niet, maar ik ben en blijf dezelfde, alleen nu nog leuker, omdat ze in plaats van vooral rekening met anderen te houden nu meer aan zichzelf denkt.