Vriendschap

19 februari 2020 0 Door Mireille

Mijn hele leven was ik niet mijn beste vriendin haar beste vriendin (ja, denk hier maar eens over na). Sinds een paar jaar is dat wel het geval en ik ben zo blij met haar.

Gisteren vroeg ze of ik mee ging naar de Hema voor een 4-uurtje, laatst mocht ik mee ontbijten bij de Jumbo, echt zo gezellig! En ik kan volledig mijzelf zijn bij haar, ook de onhandige, klunzige, maar toch ook hele leuke zelf (ze vond het helemaal niet erg dat ik gisteren de Chocomel en Fristi allebei wist om te gooien). Ze vertrouwt me haar kinderen toe, houdt ook van knuffelen en spontane acties en wil zelfs met me op vakantie.

En ik ben niet alleen haar beste vriendin en zij de mijne, maar haar hele gezin kan prima overweg met mij. De oudste dochter is dol op me en ook de jongste vind me steeds leuker worden (en dit is volledig wederzijds). En ook haar man en ik kunnen het goed met elkaar vinden. Ik heb nauwelijks mannelijke vrienden, maar hij staat zeker in dat rijtje en ik denk zelfs op nummer 1 (ik ben heel hard aan het denken, maar kan echt geen ander bedenken).

Waarom ik dit schrijf? Vandaag werd me door iemand gevraagd hoe het ging. De afgelopen tijd ging het niet heel lekker, maar de laatste week voel ik me beter. Dat komt door een goede sessie bij de haptotherapeute, een fijne stage, geen regen tijdens het post lopen en die lieve vriendin van mij. Ik kan eerlijk zijn tegenover haar, ze accepteert me volledig, is blij met me, hoe ik me ook voel. Dat is zo’n fijn gevoel en dat besef maakt dat het wel beter moet gaan.

Thanks hon! <3