Voor het eerst…

11 oktober 2020 0 Door Mireille

…mis ik iets. Iets wat ruim 3 jaar geleden begon, 2,5 jaar geleden ophield en wat ik nog niet eerder heb gemist. Ja, ik heb wel dingen ervan gemist, vooral mijn maatje van toen, maar gelukkig spreek en zie ik die nog af en toe. Net als vandaag trouwens, maar dat was niet de aanleiding voor het gemis.

Ik keek vanavond de aflevering van Anita wordt opgenomen van vorige week terug. Een aflevering over een verzorgingshuis in Boxtel. Een bijzonder verzorgingshuis, want er is een afdeling voor mensen met een Arabische achtergrond, één voor mensen uit Indonesië, maar er wonen ook zusters. En ook dat doet me nog niet veel totdat er gezegd wordt dat deze zusters soms zelf koken, om zichzelf te verwennen. Er staat bloedworst met appel op het menu. En dat raakt me, ik lig slap van het lachen en tegelijk ‘griist it my oan’ (ik word er misselijk van). En ik voel me even terug in Hilversum, waar het ook als een lekkernij werd gezien en ik vol afschuw keek hoe dat verorbert werd door de zusters.

Bijzonder dat zoiets zoveel met me kan doen. Ik sta nog steeds volledig achter mijn keuze om niet in het klooster te blijven. Had mijn leven van nu niet willen missen, maar het samenleven was ook heel erg fijn. Er was altijd leven, gezelligheid en iets te beleven. En ik denk even aan de mensen met wie ik toen mijn leven deelde.

Ik ben gelukkig wel naar de perfecte plek verhuisd na het klooster. Ook hier is er een soort van gemeenschap. Het hofje waar ik nu woon is zo fijn, met zulke lieve buren. Zoals de buurvrouw die me vanmorgen even binnenliet, omdat ik heel even mijn ei kwijt wilde, omdat ik weer was opgeroepen voor een reanimatie. Zo fijn dat ze er voor me was. Of de buren die zo gek zijn op mijn katten dat ze er snoepjes voor in huis hebben gehaald en aan komen rennen als ik langs ze loop om ze te trakteren op wat lekkers.

De meeste mensen hier zijn zo lief. En het voordeel is dat ze een eigen huis hebben, dat ik een eigen plek heb. Dat maakt dat ik van beide dingen kan genieten. Het samenzijn in de buurt, maar ook van mijn zelfstandigheid en eigen dingen.

Zoals nu met mijn studie. Ik ben zo ontzettend gemotiveerd. Ik denk niet dat ik dit ooit zo gevoeld heb. Het is nu herfstvakantie en ik ben volop bezig met opdrachten maken en lessen bedenken. En ik geniet er volop van. En natuurlijk nog meer door de steun die ik krijg van deze schat hieronder.