Voelen dat je leeft

29 januari 2021 0 Door Mireille

Vanmorgen voelde ik echt dat ik leefde. Ik ben mijn buren erg dankbaar dat ze daarbij geholpen hebben.

Het begon een aantal weken terug. Ik voelde dat ik meer wilde bewegen, maar ik kon de vorm niet zo goed vinden tot ik een filmpje zag van mensen in een kano. Ik werd daar zo blij van dat ik besloot een kano te gaan kopen en Bolsward vanaf het water te gaan ontdekken. Ik kan vanuit onze tuin starten, dus geen probleem (leek het).

Woensdag heb ik die kano gekocht en toen wierp zich het eerste probleem op, een kano is lang.

Dat probleem wordt morgen hopelijk opgelost als we een ophangsysteem gaan maken.

Vandaag had ik vrij en had ik heel veel zin om de kano uit te gaan proberen. Ondanks dat het weer niet echt mee zat ben ik aan de slag gegaan. Warme kleren aan die spatwater kunnen hebben, de kano erin en de peddels klaargemaakt. Ik was er helemaal klaar voor. Bij het kopen ben ik er even ingeklommen en volgens die man ging dat goed. Dus nu vanaf de kade het water in. Dat wiebelde behoorlijk, maar ik ging ervoor. Twee toeschouwers waren er benieuwd naar en met een *** uitroep stond ik uiteindelijk in het water naast de kano. Skibroek vol water, kano ondersteboven, beduusd, maar blij dat het niet diep was en ik maar tot mijn middel in het water stond.

En toen kwam de eerste ronde buren. Ze hielpen met de kano, met mij en waren gewoon heel lief. En direct zette ik de knop in mijn hoofd om, douchen en er weer in, anders durf je straks niet meer.

Opgewarmd van de douche nieuwe kleren aangedaan en weer naar de kano. Het restwater eruit gehaald, het stoeltje droog en de kano weer in het water. Gelukkig kwam toen burenronde twee. Ze hebben de kano stabiel gehouden en toen lukte het er droog in te komen. En daarna begon het genieten. Onder twee gebouwen door gevaren, de stadsgracht op en peddelen. Ik denk dat ik morgen mijn armen en buikspieren wel voel en dat was precies de bedoeling.

Ik had een rondje bedacht, maar toen ik vlakbij huis was bleek het niet mogelijk om onder de weg door te gaan. Die duiker was echt te laag voor mij in de kano. Zeker omdat ik nog zo onzeker en onervaren ben. Dus moest ik dezelfde weg terug. Ik ben uiteindelijk bijna een uur aan het kanoën geweest (tenminste dat denk ik). Het was heerlijk! Maar ja, je kunt het al raden, ik moest er ook weer uit.

Burenronde nummer 3 was misschien wel het spannendst, want eruit gaan voelde nog moeilijker dan erin. De eerste keer lukte het niet, maar bleef ik wel overeind en de tweede keer uiteindelijk wel. Ik ben ze heel dankbaar voor hun hulp en steun.

Ik moet nog even kijken hoe ik dit handiger ga doen. Misschien toch een trolley erbij, zodat ik iets verder kan lopen met de kano. Vanaf een grasoever is misschien wat gemakkelijker dan via een lage kade die ook nog een beetje uitsteekt over het water. En verder gewoon veel oefenen.

Ik zal zo kijken hoe het met mijn was is, want die was wel blauwedrekkerig. Maar die glimlach op mijn hoofd is dit avontuur meer dan waard!