Trots

3 september 2021 0 Door Mireille

Ik wist niet dat het kon, trots zijn op iemand die je niet kent. Maar blijkbaar kan het. Ik ben trots op mijn grootvader, mijn pake. Er is in Bolsward een nieuw beeld/monument, speciaal voor mijn pake en zijn maten/collega’s.

Het staat op de kade, op de plek waar hun schip altijd lag. Hij werkte op een beurtschip dat goederen van en naar Noord-Holland bracht. In de oorlog heeft hij ook kinderen gesmokkeld. Ik vind dat fantastisch. Deze mannen brachten zichzelf in gevaar om kinderen die ze niet kenden te redden. En niet zomaar een paar, maar meer dan 500. Dat laatste wist ik niet. Ik kende wel wat verhalen, maar dacht altijd hooguit enkele tientallen. Maar honderden kinderen is echt te groot om te bevatten voor me.

Mijn pake overleed toen ik 2 jaar ben. Ik heb dus geen herinneringen aan hem, behalve de verhalen. Maar ik voelde toen ik bij dit beeld stond echt trots. Ik moest zijn naam aanraken en was geraakt door het gedicht. Al snap ik het niet helemaal, want ik lees juist dat de kostbaarste vracht naar Weesp werd gebracht en dat daarmee gedoeld wordt op het voedsel dat ze vervoerden. Maar de kostbaarste vracht zijn in mijn beleving toch echt de kinderen die naar hier vervoerd werden. Maar oké, het eten was ook heel belangrijk en dat vertrok wel van hier, de kinderen niet. Al hoop ik dat die uiteindelijk na de oorlog of hongerwinter ook weer thuis zijn gekomen.

Maar wat er ook staat, hoe het ook bedoeld wordt. Ik ben trots op mijn pake die ik helaas nooit echt heb mogen kennen. Ik hoop dat als ik ooit in een vergelijkbare situatie kom, ik net als hij de ander ga helpen. Ik denk dat ik ook zo bekabeld ben, ik help graag. Misschien anders dan hij, met minder gevaar voor eigen leven, maar ik hoop ook niet dat ooit te hoeven meemaken.

Dankewol pake, foar dyn foarbield!