Thuisquarantaine

21 oktober 2020 0 Door Mireille

En dan is die dag er waarvan je wist dat hij ooit ging komen. De dag waar je zo tegenop zag. De dag waarop je thuis moet blijven, omdat je net als elk jaar keelpijn hebt tussen de herfstvakantie en kerstvakantie. Maar ja, zeker weten of het geen COVID-19 is doe je niet en je wilt niet per ongeluk toch een ander besmetten. Dus ik heb een afspraak gemaakt voor een test en kan gelukkig dezelfde dag al terecht!

En nog een meevaller is dat het komt na 2 fantastische dagen. Ik heb geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten (sowieso niet, maar toch gebeurt dat nog wel eens), want maandag en dinsdag gingen zo lekker op mijn werk dat de gedachte daaraan me een heleboel aan doet kunnen. Als je me vorige week namelijk gevraagd had naar mijn beste les ooit, dan had ik je verteld over de les in Damwoude over de werking van longen.

Deze dus…

Vanaf vandaag krijg je een ander antwoord. Mijn les taal van dinsdag was mijn beste les ooit. Op een hele andere manier, want taal blijft vrij abstract, je kunt er niet een stel longen in gaan oppompen. Dus een taalles interessant en leuk maken vereist een hele andere manier van denken. Ik kreeg de opdracht van mijn studie om een lessenserie te maken rond een stelopdracht (vakterm voor verhaal schrijven). Daaraan moest ik ook een aantal andere vakken koppelen. Vol goede moed ging ik aan de slag en mijn doel was dat leerlingen het leuk gingen vinden. Want over het algemeen wordt aan zo’n opdracht met een hoop gezucht, gekreun en gesteun begonnen.

Nou dat is gelukt. Door ze precies dezelfde opdracht te geven als die ik op mijn studie kreeg voelden ze zichzelf al heel wat, ze stonden gelijk met juf. En in les 2 mochten ze zelfs in mijn verhaal op zoek naar alle fouten. Hoe leuk is dat, juf verbeteren, zien dat juffen ook fouten maken. En ze vonden ze en ze konden mijn verhaal nog beter maken. En ze deden allemaal mee, vol enthousiasme. Er werd gejuicht (door mij) als er weer een werkwoordspellingsfout werd aangetroffen en ze waren bijna niet te stoppen. En daarna mochten ze hun eigen verhalen gaan verbeteren. Ik zat er net zo in als hen, waardoor ik helemaal vergat om foto’s te maken als bewijs voor mijn studie, maar dat interesseert me niets. Dat alleen al zeggen geeft aan hoe goed ik bezig ben.

En dan zijn we dus nu een dag verder en ik heb nog steeds een grote glimlach op mijn gezicht als ik terugdenk aan de lessen en het opschrijf. Dat er 2x met een wattenstaafje in me geroerd is zonet is dan maar zo. Dat ik misschien wel 2 dagen binnen moet blijven wachtend op de uitslag is lastig, maar is dan maar even zo. Ik heb gelukkig genoeg te doen in huis en voor studie. En hopelijk is de test negatief en redelijk snel bekend en kan ik vrijdag weer verder met deze fantastische lessen. Het zou namelijk wel een hele teleurstelling zijn als ik dat niet mocht. Ik hoop en wacht af, laat ik proberen niet op de feiten vooruit te lopen.