Strijd

12 augustus 2022 5 Door Mireille

Soms wil je op het moment je verhaal doen, maar weet je ook dat het een heel ingewikkeld verhaal is. Veel mensen in mijn omgeving weten flarden hiervan, een groep weet meer, omdat ze dichtbij me (hebben ge)staan en er zijn mensen die me volgen op social media of me vaag kennen die hier niets van weten.

Ik ben vandaag naar Den Haag geweest voor een hoorzitting. In mijn jeugd is mij onrecht aangedaan en ik heb daar een schadevergoeding voor gevraagd. Het geld interesseert me niet, maar na 20 jaar wil ik erkenning voor wat me is aangedaan. Door de Commissie de Winter en hun onderzoek naar misstanden in de Jeugdzorg heb ik ineens een kans in de schoot geworpen gekregen. Daardoor had ik 2 jaar de tijd om een aanvraag in te dienen en dat heb ik in november gedaan. Mijn aanvraag is afgewezen en daar was ik erg van ontdaan. Ik heb bezwaar gemaakt, omdat ik vond dat er grote fouten waren gemaakt. Vandaag mocht ik dat bezwaar toelichten. Er is goed naar me geluisterd, ik voelde me gezien en gehoord. Ze zagen ook gronden voor bezwaar en vonden het goed dat ik bezwaar gemaakt heb. Persoonlijk leken ze begaan met mijn verhaal, schrokken ze van wat ik heb meegemaakt en gaven ze aan dat ze snappen dat het mij veel gedaan heeft, leed berokkend heeft en nog steeds een impact heeft op mijn leven. Juridisch ligt het ingewikkelder en zijn ze aan starre voorschriften gebonden. Ze gaan nu informatie inwinnen bij een medisch adviseur en dan opnieuw een besluit nemen. Ik heb daar nu geen invloed meer op.

Ik heb getwijfeld of ik dit ging delen, openbaar zou zeggen. Maar ik doe het. Ik kan er niets aan doen wat mij in mijn jeugd is aangedaan. Ik ben daardoor vast een ander persoon geworden dan ik anders was geworden, maar zo gaat dat in het leven. Mensen die voor me hadden moeten zorgen hebben dat niet goed gedaan, hebben me zelfs beschadigd. Ik was een kind en kon mijzelf niet verdedigen, kon alleen maar zo goed mogelijk overleven. Dat is gebeurd, ik ben er nog, met littekens van toen, fysiek en psychisch. Ik wil graag erkenning, maar door de eerste afwijzing durf ik daar zelfs niet meer op te hopen, bang voor de teleurstelling. Zelfs na het goede en fijne gesprek van vandaag niet.

Iemand die dichtbij me staat zei dat ik vooral erkenning bij mijzelf moet gaan zoeken en ze heeft gelijk. Maar dit moest ik doen, deze hoorzitting en dit bezwaar. Ik heb nu iets heel moeilijks gedaan, ik ben voor mijzelf opgekomen. Dat zei de dame van de commissie ook. Ik heb het gezegd, uitgesproken. En nu doe ik het weer, ik schrijf, het staat hier voor iedereen te lezen. Ik heb hele nare dingen meegemaakt, daar heb ik af en toe nog last van, daar werk ik na 20 jaar (en langer) nog steeds aan. Maar ik ben nu ook een hele sterke vrouw, die opkomt voor zichzelf, die kiest voor zichzelf. Een vrouw die door haar ervaringen tot steun kan zijn, die haar ervaringen meeneemt in haar juf-zijn en andere kinderen dit wil besparen. En ja, naast alle sterke punten blijf ik er ook last van houden en zijn er dingen die moeilijk zullen blijven. Maar ik maak er het beste van en knok tot het uiterste. Het maakt me wie ik ben en ik mag er zijn. Dat besef maakt dat ik het toch durf op te schrijven, want als mensen daar anders over denken, dan wil ik niets met ze te maken hebben. Het is mij aangedaan, ik kan er niets aan doen, ik maak er het beste van en dat is goed genoeg. Ik ben goed genoeg, met alles erop en eraan en alles wat er mist.