Soms snap je er niets meer van.

16 juni 2020 0 Door Mireille

Zondag tegen drieën stortte ik compleet in. Ik had geen energie meer om op een stoel te blijven zitten, dus besloot ik om een uur te gaan liggen. Helaas sliep ik niet, te moe en te druk in mijn hoofd. Er gaat zo ontzettend veel in me om en de dagen zijn zo lang. Alles staat momenteel in het teken van het assessment en dat levert gewoon heel veel spanning op.

Gisterochtend was ik al moe toen ik ‘s morgens de taxi instapte en het achtervolgde me de hele dag. Vandaag begon weer hetzelfde, ik voel echt dat ik op mijn tandvlees loop, maar ik moet nog 1,5 week volhouden. Gisteren had ik geen stage, vandaag wel en ik zag er voor het eerst tegenop. Geen idee hoe ik mijn vermoeidheid de baas zou kunnen blijven.

Het wonder geschiedde. Dit is gewoon wat ik moet doen met mijn leven, want na stage voelde ik me heerlijk! Het was echt hard werken, ik was nog steeds moe, maar ik voelde me ook heel energiek, omdat ik weer zo genoten heb. Aan het eind had ik het erover met de juf en ik had de tranen in mijn ogen (nu ook weer). Het voelt echt alsof ik mijn plek gevonden heb, dat is zo enorm fijn, want dit heb ik nog nooit zo gevoeld. Ik zoek mijn hele leven al naar dit gevoel bij een baan. Maar het is tegelijk zo eng, want dat assessment bepaalt of het in de nabije toekomst waarheid gaat worden of dat ik moet blijven knokken om mijn droombaan te krijgen. Maar vandaag geeft me nog meer kracht om door te knokken, want die energie voel ik weer. Hoe vermoeid ook.