Sabotage

26 juli 2021 0 Door Mireille

Deze week ben ik tot een conclusie gekomen. Een best pittige moet ik zeggen. Ik ben iemand die niet snel erop uit gaat. Ik ben geen stapper, nooit geweest. Vraag mijn vader maar, ik weet namelijk nog heel goed dat hij me ooit verplicht heeft. Ik mocht niet voor 12 uur thuiskomen en had een rotavond. Ik ging met mijn toenmalige beste vriendin (iemand die die titel echt nooit verdiend heeft, maar het zegt genoeg over hoe ik toen lag bij leeftijdsgenoten) naar een jeugdsoos in een dorp verderop. Voor de mensen die er bekend mee zijn, ja, de Tsjerne. En het begon al verschrikkelijk met het beeld van die hele rij klompen buiten bij de voordeur. Het was een jeugdsoos gerund door vrijwilligers van de kerk daar en volgens mij heb ik die avond verder keihard verdrongen, ik kan me naast cola en zelfgebreide sokken niets meer herinneren. Het was een hele lange avond.

Maar het is tekenend voor mijn verdere jeugd. Ik ben en was geen stapper, had weinig mensen om me heen om mee te gaan en dus bleef en blijf ik thuis. Tot afgelopen week. Nou ja, niet helemaal. Ik ben wel eens geweest, maar die keren zijn echt op 1 hand te tellen. Afgelopen week ben ik voor het eerst sinds Corona weer wezen speeddaten. Dat had ik voor de uitbraak al 2x gedaan en dat vond ik eigenlijk heel gezellig. Het was veel makkelijker dan ik dacht. Je zit namelijk gewoon 4 minuten tegenover iemand en dan is het vrij gemakkelijk om een gesprekje te voeren en samen maak je er wat van. En is het niets, dan ben je er zo weer vanaf. Op die manier is het ook heel makkelijk om in contact te komen, makkelijker dan zo in een kroeg, omdat mensen dan vaak toch al met elkaar zijn. Ik vond het in ieder geval leuk en besloot om dinsdag het weer eens te proberen. En het was opnieuw een hele geslaagde avond.

Ik was echt helemaal blij toen ik thuiskwam, omdat het zo lekker was om in contact te zijn en onder de mensen. De volgende dag had ik echter een hele slechte dag, blijkbaar was het verschil tussen al het gezelschap en daarna weer alleen zijn te groot en kon ik dat moeizaam handelen en dan tegelijk hormonen is een hele slechte combinatie. De dag erna besloot ik dat ik dan maar meer contacten moest gaan leggen. Want blijkbaar ga ik het zelf uit de weg en vind ik het enorm spannend, maar veel leuker dan ik zelf denk. Een soort zelfsabotage. Je komt pas een leuk iemand tegen als je je onder leuke mensen begeeft.

Dus ben ik zondag naar een bijeenkomst gegaan voor lesbische vrouwen. Niet zomaar naar de kroeg, dat vind ik dan toch nog lastig, maar naar iets wat georganiseerd werd en waarvan ik wist dat er meer mensen alleen zouden komen. En ik heb opnieuw een heerlijke middag gehad. Leuke gesprekken, leuke mensen, heel fijn. Vandaag merk ik opnieuw dat het contrast te groot is door daarna weer alleen te zijn, maar het is minder heftig dan afgelopen woensdag. En ik ben me aan het afleiden door weer een nieuwe meet te gaan zoeken.

Ik begin dus te begrijpen waarom mensen naar een café gaan, om onder de mensen te zijn. Of andere dingen ondernemen, zoals festivals etc..

Maar het is lastig om te beseffen dat iets wat ik in mijn jeugd gemist heb, een fijne vriendengroep, of maar 1 goede vriendin, nog zoveel impact heeft. Ik blijf ervan overtuigd dat anderen niet op me zitten te wachten, terwijl ik ook van een behoorlijk aantal mensen weet dat ze me leuk vinden. Ik heb bepaalde gedachten in mijn hoofd die me in de weg zitten, waar ik vanaf wil. Ik heb een klein beginnetje gemaakt door mensen te gaan ontmoeten, maar ik ben er nog lang niet. Maar hopelijk kan ik, door te blijven oefenen, leren dat mensen me waarderen, leuk vinden en dat ik niet bang hoef te zijn om teveel te zijn of ongewenst of wat dan ook. Op naar de volgende ontmoeting en hopelijk snel iemand in mijn leven die het nog makkelijker gaat maken voor me.