Rijvaardigheid

25 januari 2021 0 Door Mireille

De afgelopen weken is de Allerslechtste chauffeur van Nederland weer op televisie. En mijn hemel wat zitten er weer wegpiraten bij. Eentje die in de eerste aflevering de auto al in een muur parkeert, een tante waarbij het nichtje steeds aan het stuur rukt om ongelukken te voorkomen en meer van dit soort fratsen. Levensgevaarlijk. En dan maken ze er een soort van show van, die mensen vinden het blijkbaar nog lollig ook.

Vorige week hoorde ik ook zoiets. Een oud-buurvrouw van mij vertelde over haar man. Ze durfde niet meer naast hem in de auto te zitten, te gevaarlijk (haar woorden). Hij reed ook alleen nog maar kleine stukjes. Hoe krijg je het verzonnen, hoe kan je zo iemand dan nog laten rijden als je er zelf niet meer bij in durft. Zijn gevaar geldt toch ook voor andere weggebruikers? Wat moet je daar nou mee?

Vanmorgen ook, vanaf een zijweg naar de provinciale weg kwam een auto aangereden en je kon gewoon zien dat het zijraam beslagen of bevroren was. Je zag er niets doorheen. De auto stopte, deed het raam naar beneden en reed daarna rustig weer verder. Dat kan toch niet? Weer levensgevaarlijk. Rijden met ramen waar je niet doorheen kunt kijken.

Ik ben de laatste die zal zeggen dat ik goed kan autorijden. Ik rij over het algemeen rustig en beheerst, maar ik maak ook fouten en zie wel eens wat over het hoofd. En ik durf ook te zeggen dat ik bij gladheid de auto misschien wel niet goed onder controle kan houden, maar ik durf ook te zeggen dat ik goed genoeg ben om me op de openbare weg te begeven. Ik ben een redelijke rijder. Geen Tom Coronel, maar dat hoeft gelukkig ook niet.

Maar wat te doen met die gevaarlijke mensen op de weg? Wat kunnen we daarmee?