Prioriteiten stellen

12 september 2018 0 Door Mireille

Vandaag moest ik ergens een pakketje brengen, maar deze was minimaal 2x zo groot als een normale brievenbus. Op het etiket stond een voor mij Arabisch aandoende naam. Terwijl ik aanbel hoor ik mensen thuis, dat is fijn, scheelt weer werk. Niet bij buren aanbellen en uiteindelijk pakje afstickeren en naar pakketpunt brengen. Terwijl ik wacht tot er iemand open doet zie ik iemand in de hal bezig. Raar, waarom duurt het zo lang voor de deur wordt open gedaan. Dan zie ik dat ze iets over zichzelf heen slaat, en dan snap ik het, een hoofddoek. En inderdaad, zodra ze open doet heeft ze een hoofddoekje om die ze onder haar kin vast houdt.

Ik vind het mooi dat iemand zo gedreven is om zich aan ‘regels’ te houden. Dat je de rust kunt hebben om eerst jezelf te bedekken voor je de deur open doet. Ikzelf ben daar veel te gestresst voor, zou me dan druk maken om de ander, zou het geduld niet hebben. Ik ren altijd naar de deur als ik de bel hoor.

Ik merk het ook als ik aan het bidden ben, 1 van de drie gebedsmomenten die ik probeer te bidden per dag. Vooral de vespers (eind van de middag) worden nog wel eens gestoord. Kijk, als ik moet werken dan sla ik hem gewoon over, ik kan niet alles. Maar als ik telefoon krijg of de bel gaat, dan stop ik er middenin en ga ik verder met wat er stoort. En waarom? Waarom kan ik het niet wegdrukken en afmaken waar ik mee bezig ben? Bel ik later terug. Helaas lukt dat me dus niet, tot nu toe. Ergens voel ik dat God het geduld wel met mij heeft. Als ik het later afmaak, dan is het toch ook goed? En ik denk dat ik hierin mild naar mijzelf mag zijn, welke keuze ik ook maak, als ik er op dat moment of later voor die persoon of voor God ben, dan zal niemand me dat kwalijk nemen, behalve ikzelf soms.