Nummer 4

9 februari 2021 0 Door Mireille

Gisteravond ging ik op tijd op bed, mijn eerste dag weer voor de klas. Maandag ijsvrij. Rond 22 uur sliep ik. Om 0.40 uur werd ik wakker van een piep, een reanimatieoproep. Vlakbij, dus schoenen aan en rennen. Jas ging onderweg aan. In mijn pandabeerpyjama over straat, de deur was open. Ik riep maar wist niet waar ik heen moest. Boven brandt licht en ik ren de trap op. Ik ben de eerste en ga aan de slag. Verdere details laat ik achterwege, uit respect voor de nabestaanden, want hij heeft het helaas niet gered. Wel wil ik mijn dankbaarheid uitspreken naar alle professionals die er waren. Wat een fantastische mensen, grappig, respectvol, ontspannen en zorgzaam. Ik heb nog nooit zo’n fijne reanimatie meegemaakt.

Helaas zorgde de adrenaline ervoor dat ik nog twee uren wakker lag, maar uiteindelijk heb ik toch nog genoeg geslapen om een lange werkdag goed te doorstaan. Heerlijk om de leerlingen weer om me heen te hebben, ik heb genoten.

Wel is het dan heel raar om rond 18 uur thuis te komen en dan als eerste een nieuwe reanimatiemelding te krijgen. Gelukkig hoorde ik al snel de sirenes. Eén op een dag is wel genoeg toch? Ik ben dus ook niet gegaan, sorry, hopelijk een ander wel en anders zijn er gelukkig fantastische hulpverleners die er vast net als vannacht hun allerbest hebben gedaan.