Moeilijkste keuze

26 mei 2021 1 Door Mireille

Vanaf toen ik 1,5 maand oud was ben ik onderdeel van een gemeenschap, doordat mijn ouders me hebben laten dopen. Mijn ouders, beide Rooms-katholiek, kozen ervoor mij ook katholiek op te voeden. Ik heb daar altijd een fijne plek gehad, zeker bij de gemeenschap waar ik bij hoorde, in Burgwerd en Bolsward. Ik groeide op als een betrokken kind. Ik werd misdienaar zodra het kon, deed mee aan catechese, heb zelf catechese gegeven, in koren gezongen, lezingen voorgelezen en ik ben hoofdredacteur geweest van het parochieblad. De kerk was een groot onderdeel van mijn leven. Zo groot dat ik er zelfs over dacht het klooster in te gaan.

Zo’n 5 jaar geleden besloot ik daar iets mee te gaan doen, met die gedachte. En toen kwam ik voor het eerst in aanraking met katholieken die anders dachten dan ik. Die vonden dat ik ‘fout’ was doordat ik lesbisch ben. Bij 2 verschillende ordes kon ik niet terecht daardoor. Uiteindelijk vond ik een plek waar het geen probleem was en iets minder dan 4 jaar geleden ging ik daar ook wonen. Eerst voor een jaar, maar met de intentie voor het leven. Omdat in het klooster oecumenisch werd gevierd, ging ik ook regelmatig naar katholieke kerken in de omgeving. Ook daar kwam ik weer in aanraking met andere denkwijzen. Ook daar was er een strenge leer waar andersgelovigen de communie geweigerd werd en ik als meisje geen misdienaar mocht zijn. Ook voelde ik geen ruimte om openlijk homoseksueel te kunnen en mogen zijn. Na 6 maanden was het duidelijk dat het kloosterleven niet voor mij was en een maand later ging ik weer in Bolsward wonen.

Daarna ging ik weer heel regelmatig naar de kerk. Tot januari 2020, toen kwam ik teveel in de knoei. Altijd heb ik gedacht dat het afkeuren van homo’s alleen in het buitenland was, maar dat bleek niet het geval. Sinds januari 2019 ben ik niet meer naar de kerk geweest, terwijl ik eigenlijk elke week ging (soms zelfs vaker). En het voelt goed. Ik mis de gemeenschap hier echt, maar ik merk ook dat bij een aantal mensen er geen contact meer is, omdat je elkaar niet meer regelmatig ziet. Maar het idee dat ik nog steeds bij een ‘club’ hoor die mij als persoon niet accepteert, dat vind ik lastig. Ik mag dan misschien homo zijn, maar er niets mee doen. Dat klopt niet. Als er een God is, dan zal hij mij met net zoveel liefde gemaakt hebben als een ander. En hij zal nooit van me vragen me tegen mijn verlangens en geaardheid te verzetten. Dat geloof ik niet.

Dus besloot ik een maand geleden om de knoop door te hakken en mijzelf uit te schrijven als Rooms-katholiek. Ik wil en kan niet langer bij een ‘club’ horen die tegen mijn principes in gaat. Voor mij verandert er niets naar de mensen uit de gemeenschap, de mensen uit de kerk van Bolsward. De contacten die ik had waardeerde ik en ik hoop dat we contact blijven houden. Ik blijf namelijk dezelfde Mireille. Mijn basis verandert niet, voor mij is nog steeds het belangrijkste in mijn leven goed te doen, naar mijzelf en de ander. En ik heb ontdekt dat ik alleen goed kan doen naar mijzelf door mijzelf volledig te accepteren en helaas kan dat niet in de huidige Rooms-katholieke kerk. Hopelijk zal ik ooit nog eens meemaken dat dit verandert…