IJsbreker

31 januari 2021 0 Door Mireille

Ik wilde vanmorgen zo graag weer kanoën. Ik had rond 11 uur me in mijn wetsuit gewurmd, een regenpak eroverheen en ik liep richting water. Maar het water was geen water, er lag bijna een centimeter dikke laag ijs op. Twijfel kwam, maar ik besloot het niet te doen.

Om 13 uur hield ik het niet meer, ik stuiterde van de zin. Dus eerst naar het water gelopen om te kijken, de zon scheen lekker, maar nog steeds vol ijs. Alleen waar de zon het water raakte was het ijs gesmolten. En toch besloot ik te gaan. Dus pak weer aan en gaan. Kano te water, er zelf ingeklommen zonder omslaan en daarna berichtje gestuurd naar vriendin: onderweg.

Wat was het leuk! Ik maakte een herrie, alle wandelaars kwamen naar het water kijken waar ik mijn kano door het ijs kliefde. Eerst richting stadhuis, waar volgens de berichten nog een meter over is naast de demping. Helaas hebben ze het met hout toch afgesloten. Daarna achteruit terug, gekeerd bij een zijgrachtje en op richting noorden. Om de lijnen van een stel vissers heen en zelfs nog een SUP-er tegengekomen. Ik was niet de enige idioot op het water.

En toen werd ik begroet:

Even gekletst en op de foto gezet. En nog wat gevolgd en daarna weer terug naar huis. Ik dacht dat ik geen spierpijn had van vrijdag, maar in de boot voelde dat toch anders…

Ik heb heerlijk gevaren, hoop echt dat het uitstappen straks makkelijker gaat. Het is me óók zelfstandig gelukt, maar vraag niet hoe. Maar ik ben nu zelfs aan aan het fantaseren over kanoën in de zomervakantie met kamperen of b&b ofzo. Wat is dit leuk!