Honden- en kattenbeet

20 april 2019 0 Door Mireille

Vanmorgen of vanmiddag gebeurde er iets waarbij ik dacht: daar ga ik eens over bloggen! Ik kan me die gedachte nog herinneren, maar de gebeurtenis niet meer. Lastig hoor. Dus dan loop ik mijn dag even terug in mijn hoofd, maar er komt geen belletje dat rinkelt.

Dus besluit ik de foto die ik gisteren maakte van een kattenactie te gebruiken en ineens is daar het belletje, ik heb vanmorgen een foto aan iemand laten zien tijdens het postlopen. Ik was namelijk bij het adres in Nijland waar ik vorig jaar mei ben gebeten door een hond en deze kwam me net zo hard blaffend tegemoet als toen. De brievenbus staat nu tegen het hek aan, maar ik moet met mijn arm nog steeds over het hek reiken en dat durfde ik echt niet. Gelukkig kwam de bewoner en pakte hij de post aan. Hij zei mijn angst te snappen. Na vorig jaar hadden we nooit meer gesproken, nooit heeft hij excuses gemaakt of iets dergelijks. Ik gaf aan dat ik er goed last van heb gehad en nog steeds erg bang ben. Hij vroeg of het zo erg was geweest en toen heb ik hem de foto laten zien. Daar leek hij wel van te schrikken. Maar nog steeds geen excuses. Het enige wat eruit kwam was dat hij nu wel een brievenbus vlakbij het hek had. Nou wat mij betreft hangt hij 20 brievenbussen aan het hek, zolang die honden buiten zijn kom ik niet in de buurt.

Nou heb ik toch weer boven wat ik wilde bloggen, maar die foto van de beet heb ik al eens gedeeld, dus nu de foto van de kattenactie van gisteren. Anna is dol op zakdoekjes en nu ik zo verkouden is is het voor haar een Walhalla. Voor mij iets minder handig, want hier snuit ik natuurlijk gewoon doorheen…