Homoseksualiteit en gender

3 juli 2020 0 Door Mireille

En dan gaat het de laatste week weer een paar keer over míjn homoseksualiteit en gender. Het begon op mijn stage waar het terloops ter sprake kwam. Niet per se míjn homoseksualiteit, want dat heb ik de kinderen nog niet verteld. Maar we hadden het over schelden met het woord homo, bijvoorbeeld omdat je als jongen een roze shirt aan hebt. Daaruit vloeide een mooi gesprek.

Later had ik een individueel gesprek. Daarin kwam voor het eerst ter sprake dat ik op vrouwen viel. Het was heel bijzonder om dit voor het eerst aan een leerling te vertellen, maar dat gaat na de vakantie vast nog vaker gebeuren.

Vandaag iets anders, ik kreeg complimenten van ouders tijdens de taxirit voor mijn nieuwe jumpsuit. Ik ben er zelf ook heel blij mee. Hij zit heerlijk losjes en ik voel me er lekker in. Toch vond iemand het nodig om aan te geven dat ik er witte schoenen bij aan moest doen, dat zou vrouwelijker zijn. Ik heb al zo vaak gezegd aan deze persoon dat ik helemaal niet vrouwelijker wil zijn, dat dat niet bij me past, maar blijkbaar landt dat maar niet. Maar het geeft me het gevoel dat ik bij hem niet mijzelf mag zijn, dat ik niet goed genoeg ben zoals ik ben. Gelukkig voel ik me sterk en al raakt het me, ga ik er niets mee doen, behalve het hier van me afschrijven. Want ik mag zijn wie ik ben en eruit zien zoals ik wil en waar ik me prettig bij voel.

Als laatste plaatste een kennis deze week een bericht op Facebook. Dat de regering slecht bezig was met het voornemen de grondwet te wijzigen zodat ook het discrimineren van LHBTI-ers niet mag. Nou was ik het op zich eens met het artikel. Wat mij betreft hoeft artikel 1 niet uitgebreid te worden, omdat er al in staat dat niemand gediscrimineerd mag worden. Maar ik vroeg haar of ze mij dan ook als zondig zag (ze schreef dat er maar allemaal dingen als normaal gezien werden die niet normaal waren) en had nog wat vragen. Daar reageerde ze echter niet op en dat stak me. Als je politieke dingen plaatst dan moet je ook je mening geven als er vragen bij gesteld worden, althans, niets moet, maar dat vind ik. Dus dat schreef ik vandaag en dat ik haar anders zou ontvrienden. Er werd gereageerd met dat ze me God’s zegen toewenste. Ik was oprecht geïnteresseerd in wat ze vond en wilde erover praten, maar wil ook niet vrienden met iemand zijn die mij niet accepteert zoals ik ben, ook niet op Facebook. Ik vond haar reactie zo passief-agressief dat ik maar gezegd heb dat ik de zegen van haar God niet hoef, die accepteert mij toch ook niet. (Voor iedereen die het artikel wil lezen… https://www.citizengo.org/nl/fm/180613-zeg-nee-tegen-lhbti-grondwet).