Grote mond, klein hartje

Grote mond, klein hartje

14 oktober 2018 0 Door Mireille

Gisteren vanaf de middag ging het zo lekker met me. Ik heb ’s morgens veel gitaar gespeeld, buiten met het mooie weer (in de binnentuin) en ’s middags ook nog even. Dat maakte me zoveel rustiger. Verder was het echt allemaal weer wat positiever in mijn hoofd. ’s Avonds heb ik voor het eerst in mijn leven om geld gepokerd met mensen om me heen. Ik heb vroeger wel online gepokerd, maar dat was dan altijd zonder geld of wel om geld, maar dan een paar centen die je gratis kreeg van de site ter promotie. Gisteravond was anders, er was een buy-in van 5 euro en met vijf mensen zorgde dat voor een pot van 25 euro. Het was echt superleuk. Ik speelde goed, maar had een hoop pech dus lag er als eerste uit, maar heb ervan genoten.

Tijdens het gesprek, voordat we gingen pokeren, met een leuke medevrijwilliger, vertelde ik over wat er vlak voor het eten gebeurd was. Er werd weer bloed afgenomen, nu door een verpleegkundige waar ik vlak daarvoor nog lol mee had lopen maken. Tijdens het bloedprikken vroeg ik haar wat de consequenties zijn van overtredingen op de regels, want dat staat nergens vermeld. Ze gaf aan dat je dan eerst een waarschuwing krijgt, dan een officiële en eventueel een boete of wegsturen van de studie. Ik moest daardoor heel erg lachen. Vanaf dat ik niet mee mocht wandelen gisteren had ik het idee om over de schutting te klimmen. Daarvoor zou ik alleen een waarschuwing krijgen? Wauw, ik had bedacht dat ik er zelfs wel een boete van 100 euro voor over had. Natuurlijk vroeg ze wat ik van plan was en na enige twijfel heb ik het gewoon gezegd. Dat ik zo baalde dat de afspraken rondom uitjes en wandelingen niet worden nagekomen door personeelsgebrek dat ik zelf wilde gaan wandelen. Wat er daarna gebeurde hield ik niet voor mogelijk. Ze zei dat ik dan wel eerst goed naar mijn werklijst moest kijken, omdat ik anders betrapt zou kunnen worden! Dat ik dus niet op een tijdstip weg ben wanneer ze komen prikken ofzo. Nou had ik dat zelf natuurlijk ook kunnen bedenken, maar het was zo leuk dat ze erin meeging. De medevrijwilliger moest er ook erg om lachen en vroeg of ik dat echt zou doen. Zelf is ze ook nogal recalcitrant, ze ‘jat’ regelmatig extra fruit en snacks. En toen kon ik daar niet direct ja op zeggen. En haar reactie was geweldig: ‘ik dacht al dat je een grotere mond had dan dat je acties zijn’. Wauw, ik werd gewoon herkend, iemand zag door me heen, en dat voelde zo fijn. Ik ben van binnen zo anders als dat er soms uit komt…

Verder heb ik voor het eten Patty nog toegezongen met gitaar. Patty is de beste host die je je maar kunt wensen. Gezellig, lief en zorgzaam en echt ontzettend grappig. Ze was die middag een beetje over haar toeren, het was veel te druk, dus ik heb haar wat ontspanning gebracht.

Vanmorgen (5.45 uur) werd ik wakker en voelde ik me nog steeds fijn. Ik heb de hele dag wat buikpijn gehad vanaf het ontbijt gisteren, maar hopend dat het mijn eisprong is heb ik er niet teveel last van. Ook vanmorgen had ik wel weer buikpijn, maar eerst maar naar de wc om te kijken of het niet gewoon een volle blaas is. Bij de wc aangekomen zitten ze allemaal op slot, shit, dit is al eerder gebeurd. Een andere groep heeft urinesparen en om te voorkomen dat zij fouten maken gooien ze alle wc’s uit voorzorg op slot. Dus naar de verpleging, maar daar is niemand. Ze zijn dus aan de overkant, maar die deur zit op slot. En direct voel ik de enorme chagrijnigheid weer terugkomen. Het voelt zo onmenselijk niet eens even naar de wc te kunnen. Het duurt een paar minuten voordat Richard terug is. Ik beklaag me bij hem, maar het lijkt hem niets te interesseren. Dat er geen telefoon ligt om te kunnen bellen, zoals de vorige keren, hij gaat er niet op in.

Ik ben weer erg aan het twijfelen. Als ik vanmorgen geen eisprong heb gehad voel ik toch wel een sterke behoefte eerder met het onderzoek te stoppen. Ik wil naar huis, het is klaar. Vanmorgen maar kijken en dan eventueel het gesprek aangaan. Ik moet op mijzelf blijven passen en voor mijzelf op blijven komen. Wij moeten aan allemaal regels en afspraken voldoen, maar het lijkt volledig eenzijdig. Of ik ook zo hard durf te zijn…dat weet ik niet, zoals gisteren al door de medevrijwilliger ontdekt: grote mond, klein hartje.