Gevoel

22 april 2019 0 Door Mireille

Vandaag kreeg ik een mooie opmerking: ik lees regelmatig je blogs en dan weet ik wat je doet, maar hoe het gaat, hoe je je echt voelt haal ik er niet uit. Mooi om terug te krijgen, want in mijn beleving vertel ik dat wel. Maar dan nu een blog over hoe ik me écht voel.

Ik voel me soms een beetje geleefd, omdat ik zoveel om handen heb. Dan mis ik het stil kunnen staan bij de mooie (en minder mooie) dingen op mijn pad. Gisteren heb ik mijzelf bijvoorbeeld een half uurtje met mijn katten gegeven in de tuin. Mijn eerste gedachte toen ik beneden was, was dat ik mijn mobiel vergeten was. Daarna heb ik dus ook echt kunnen genieten, omdat ik bezig was met de poezen en alles wat er in de tuin was en niet met alles wat er op mijn mobiel gebeurde. Heerlijk even!

Verder merk ik dat ik opnieuw aanloop tegen werkgerelateerde problemen. Dat is iets wat steeds terug komt in mijn leven en dat frustreert me. Ik kan er inhoudelijk niet op ingaan, maar het komt erop neer dat ik een meningsverschil heb en daar niet op een goede manier uit kan komen. Ik wil mijn werk op mijn allerbest doen en heb daar veel voor over, maar wordt ‘tegengewerkt’ door iemand die er anders over denkt. Die vindt dat ik moeilijk doe en ‘gewoon’ mijn werk moet doen zonder er anderen bij te halen. Die is bang dat er dan juist gesodemieter komt. Dus dat frustreert en houdt me bezig.

Verder voel ik me soms best alleen, zelfs met zoveel lieve mensen om me heen (meer dan ooit (zoveel lieve mensen) denk ik, nu ik hier woon). Het is me helaas (nog) niet gegeven een relatie te hebben, hoe graag ik dat ook zou willen. Er is ruimte genoeg in mijn huis en hart, mijn agenda is zeker rustiger te maken, dus… Gelukkig heb ik wel bedacht dat de liefde die ik te geven heb, dat die ook op een andere manier te geven is. Niet in een liefdesrelatie, maar anders. Dus dat probeer ik wel vorm te geven. Want ongegeven liefde is toch eeuwig zonde.

Maar naast dit alles voel ik me ook heel fijn. Ik woon fantastisch en voel me er heel erg thuis. Ik heb hele fijne buren. Ik heb laatst ontdekt dat ik ook de beste vriendin ben van mijn beste vriendin. En dat is voor het eerst in mijn leven en dat is een heel fijn gevoel. Iemands beste vriendin te zijn, dat is heel speciaal. Ik ben ook tevreden met mijzelf. Ik ben aardig, vind mijn lijf ok (en dat is heel anders geweest), heb het leuk met mijzelf, ben blij met wat ik kan en doe.

En dit schrijvende ben ik ook aan het genieten. Ik kan het dus blijkbaar ook met telefoon bij me.

Dus zo gaat het met mij. Er gebeurt een hoop in mijn leven en daar heb ik soms last van, maar ik heb tegelijk ook een heel leuk leven. De balans slaat wat mij betreft nog steeds naar het positieve uit.