Frustratie

30 augustus 2020 0 Door Mireille

Een half uur geleden (het is nu bijna 17 uur) werd ik sinds lange tijd (eind mei) weer opgeroepen voor een reanimatie. Dit keer kon ik, sprong ik direct op mijn fiets en ben ik er als een malle heen gereden. Helaas was het aan de rand van de stad en met de wind best wel even aantrappen. De politie en eerste ambulance waren er al en volgens mij was ik burgerhulpverlener nummer 2. Ik heb gevraagd of ik nog kon helpen, maar dit was niet nodig. Prima, dan ga ik weer. Na mij kwamen er nog wat dames aan en die heb ik maar tegengehouden, als ze mij niet nodig hebben, dan loopt de rest ook in de weg, laat ze dan maar hun ding doen. Die dames hadden daar wat meer moeite mee. Ze baalden dat ze niets konden doen. En ergens snap ik dat wel, als je het nog nooit hebt hoeven doen, dan voel je dat zo, dan wil je graag helpen en doen waar je elk jaar voor op herhaling gaat. Dat had ik ooit ook.

Ik heb nu al 4 reanimaties meegemaakt, waarbij ik ook 3x zelf heb moeten reanimeren. Ik heb dat gevoel niet meer. Ik ga er nog steeds heen, want als ik kan helpen dan doe ik dat graag, maar ik vind het ook prima als een ander dat doet. Wel wil ik, als ik eenmaal begonnen ben, het ook afmaken. Dus niet dat ik halverwege weggestuurd word, omdat er dan politie is (gebeurde de 3e keer, maar daar heb ik een stokje voor gestoken).

Ik vond het wel heel fijn om te zien dat er zoveel hulpverleners kwamen. De een had haar kind bij de buren door de deur geduwd, een ander was eerst een AED gaan halen. Echt top dat we allemaal zo ons best doen om een onbekende ander te willen helpen.

En nu ben ik even aan het bijkomen, ik hoest als een malle van het harde fietsen. Daar heb ik dan weer wel frustratie over, dat sinds de laatste reanimatie mijn conditie blijkbaar niet verbeterd is. Toen had ik precies hetzelfde. Als het morgen maar over is, anders denkt men straks nog dat ik Corona heb…