En dan hakt het er ineens in…

25 september 2018 0 Door Mireille

Gisteren tijdens het werken bij de Mc begon ik te twijfelen, mocht ik nu vanaf 48 uur voor het onderzoek geen koffie, thee, cacao, cola en energydrinks meer, of was het 7 dagen… Bij twijfel het goede doen, dus gewoon geen cola drinken. Dus ik de hele tijd aan de Sprite. Het bleek 48 uur te zijn, maar kan beter nu vast beginnen, dan kan het straks niet per ongeluk fout gaan. En ik kan best zonder cola.

Vanmorgen was ik mijn brood aan het smeren en toen ineens kwam het besef dat mijn standaard ontbijt straks ook niet meer kan. Ik geniet altijd zo van mijn boterham met hummus en één met hagelslag.

Samen met een kopje thee begin ik zo de morgen. Oh oh, thee, gelukkig is dat niet zo’n punt, want groene of rooibos mag wel, daar zit nauwelijks theïne in. En die vind ik toch het lekkerst. Dus dat valt dan weer mee. Maar zondag in de kerk moet ik dus ff wat anders regelen.

En dit is dan alleen nog maar wat ik thuis moet doen…

Straks in de kliniek is het nog veel strenger. Eten op vaste tijden, niet wanneer ik zin in wat heb. Geen vrijheid te gaan en te staan waar ik wil, geen bezoekjes, elke dag onderzocht worden, slapen op een slaapzaal, ’s morgens voor het licht is op moeten staan om vaginaal geëchood te worden…

Maar daar staat natuurlijk ook heel veel tegenover…veel geld, nieuwe ervaringen, nieuwe mensen ontmoeten, echt veel geld, rust, bijdragen aan de ontwikkeling van een nieuw middel dat vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen kan helpen. Vooral mijn nieuwsgierigheid is sterker dan het gevoel dat ik teveel moet laten. Verder helpt het ook om te bedenken dat ik met het geld straks veel leuke dingen kan doen, zoals een raskat kopen, mijn auto op de weg houden en nog veel meer.

Het zal allemaal vast goed komen, maar nu het dichterbij komt ga ik het spannend vinden en ontdek ik ineens hoe ik aan mijn gebruiken gehecht ben. Maar in het klooster is dat ook goed uitgepakt en heb ik fijne, nieuwe dingen ontdekt en geleerd, dat gaat nu ook vast gebeuren.