Diepere laag

2 april 2020 0 Door Mireille

In de vorige twee blogs schreef ik al dat ik het moeilijk heb, maar dat ik ook een doorzetter ben en gelukkig ook lichtpuntjes zie. De afgelopen dagen merkte ik dat ik weer meer richting de put ging en omdat ik het nu bij mijzelf herken kan ik er gelukkig ook beter wat aan doen.

Inhoudelijk voel ik geen behoefte om open en bloot te schrijven over wat er in me omgaat. Wat ik wel graag wil is vertellen dat dit met dingen uit mijn verleden te maken heeft, nare dingen die me zijn overkomen. Elk mens heeft dingen waar hij of zij tegenaan loopt en ik dus ook. Voor mij zorgt de Corona-crisis dat die dingen meer aan de oppervlakte komen en die beïnvloeden mijn gedachten en stemming. Gelukkig ben ik sterk en heb ik goede handvatten om hiermee om te gaan. Wel merk ik dat het zwaar is en ik er last van heb. Wat me vandaag hielp is de opmerking van mijn haptotherapeute. Ik vroeg haar of zij ook dacht dat het slechter met me ging, maar dit weersprak ze. Ze gaf aan dat ze zag dat ik het moeilijk heb, maar dat ze elke keer weer groei in/van me ziet. Ze denkt niet dat het slechter gaat, maar dat het zo goed gaat dat ik een diepere laag aan kan boren in de verwerking van die nare dingen. En die opmerking maakte me heel blij. Ik denk dat ze gelijk heeft. Ik merk namelijk dat ik dingen doe en kan die ik in de jaren hiervoor niet kon, ik groei steeds weer en meer en verder. En door de omstandigheden van nu en mijn innerlijke kracht ben ik nu in staat zaken dieper aan te pakken. En natuurlijk doet dat zeer en heeft dat invloed op me, maar als ik dat nu aanpak, dan kan ik er alleen maar nog sterker van worden en een nog leuker iemand.

Ik weet uit ervaring en vanuit mijn studie dat leren pijn doet. Je leert niet in je comfortzone, pas als je er iets buiten gaat dan leer je nieuwe dingen. Dat wat in je comfortzone zit is niet voor niets comfortabel, het is vertrouwd en bekend. Ik zet op dit moment niet alleen mijn tenen erbuiten, maar heb er voor mijn gevoel een sprong uit genomen. Niet helemaal zelf, ik ben er ook een beetje uit geduwd door de omstandigheden, maar ik heb dat zetje gebruikt om de sprong te maken. Nu merk ik dat het misschien iets teveel van het goede is, maar dat probeer ik te compenseren door in het dagelijks leven niet teveel van mijzelf te vragen. Ik mag uitslapen van mijzelf, mag het portfolio even laten voor wat het is tot ik meer duidelijkheid heb vanuit de studie en vind het prima om veel te Netflixen. Als dat me even comfort geeft dan is dat genoeg om de groei door te kunnen zetten. Want als de veiligheid weg is groei je ook niet, dus de sprong is genomen, maar ik moet ook genoeg momenten weer even de rust, veiligheid en vertrouwdheid opzoeken.

Of het nu stap voor stap, sprong voor sprong of voetje voor voetje is. Ik heb het vertrouwen dat ik ook hier weer doorheen kom, nog sterker word dan ik al ben. Dat vertrouwen schommelt heel erg, maar zodra ik merk dat het onder het minimum komt heb ik mensen om me heen verzameld die het juiste weten te doen en zeggen zodat het vertrouwen weer groeit. En het mooiste is, ik kan er nu om vragen. Ik hoef het niet allemaal alleen te doen en dat helpt me ook door deze laag heen te komen.