Corona-weken

27 maart 2020 0 Door Mireille

Iedereen weet het, het leven op dit moment is raar. Voor mij betekent het dat de taxi niet meer rijdt en stage niet door kan gaan. De extra tijd die me dat geeft probeer ik te gebruiken voor mijn portfolio die ik voor mijn studie moet maken, maar de ene dag lukt dat beter dan de andere en over het algemeen kost mijn gedachtenstroom rustig houden al energie genoeg.

Ik ben heel dankbaar dat ik nog post kan lopen. Het zorgt ervoor dat ik me nuttig blijf voelen, het zorgt dat de tijd niet helemaal stil lijkt te staan en het geeft nog wat sociale contacten. Er zijn echt mensen die zo blij worden even te kunnen zwaaien naar me, en dat doet me goed. Ik zwaai ook vol liefde naar hen.

Om mijn hoofd wat rustig te krijgen heb ik gisteren de studie gemaild. Ik maak me druk om mijn toelating, voel dat ik de prachtige stip op de horizon (juf worden) aan het kwijt raken ben. Niet de stip zelf, die droom is natuurlijk niet veranderd, maar de horizon is weggeslagen. De horizon lag in juni, wanneer het assessment is, maar dat is nu nog allemaal maar de vraag. Hoe kan ik een assessment halen zonder stage? En de rekentoets en uitleg voor het portfolio op 14 april, wat gebeurt daarmee. Vandaag kreeg ik al antwoord. De rekentoets is uitgesteld, sowieso is de hogeschool tot juni dicht. Maar de uitleg gaat waarschijnlijk telefonisch plaatsvinden, zodat ik straks toch nog verder kan en vragen kan stellen. Voorlopig blijft het assessment ook staan, maar dat is nog onder voorbehoud (zoals alles in het leven op dit moment). Het geeft me wel rust dat ik nu wat meer duidelijkheid heb en dat ik weet dat ik straks vragen kan gaan stellen. Dat voelt fijn. En verder maar rustig af blijven wachten.

En nu probeer ik na de paar depri dagen/weken de boel weer op te pakken. Vandaag heb ik weer contact aangehaald, wat heel fijn is. Ik heb weer wat in huis gedaan, wat ook een goed gevoel geeft, een opgeruimd aanrecht geeft ook een opgeruimder hoofd. Ik heb het doel dat ik mijzelf gesteld heb toen ik hoorde dat ik veel thuis zou komen al gehaald. Ik kan een nieuw liedje spelen op de gitaar, met een nieuw slagpatroon, dus dat is fijn. (Maar nu heb ik wel een nieuw doel nodig.) Dus al met al ben ik wel goed bezig. De tranen stonden hoog en ik had het moeilijk, maar ik begin de doorzetter in mij weer te vinden.