Boze Mireille

12 juni 2019 0 Door Mireille

Vanmiddag was de rit echt pittig. Normaal vraag ik me wel eens af waarom ik mee moet, maar nu heb ik mijn nut dubbel en dwars bewezen.

Haren trekkende, schoen opetende, schoppende, slaande, krabbende, gillende, huilende, lachende, stille en slapende kinderen. Ik heb ze vandaag allemaal voorbij zien komen en sommige tegelijk. En iedereen is veilig en ongehavend thuisgekomen, ook wij als begeleiders.

Maar het leermoment van vandaag is dat ik besloten heb dat ik er trots op mag zijn dat 1 kind mij niet leuk vindt. Dat ik me er niet meer druk om ga maken dat hij een juf in de armen vliegt of niet mee wil in de bus. Dit is een fantastisch teken, want dat maakt dat hij dus beseft dat hij bij mij dingen niet mag. Dat ik hem dingen probeer te leren/af te leren. En dat snapt hij misschien niet, omdat zijn ouders hem betuttelen en waarschijnlijk veel te weinig wordt gecorrigeerd. Mij lukt dat wel, ik ben consequent, ik hou vol. Hoe moeilijk het soms ook voelt. Ik denk regelmatig dat ik het allemaal voor niets doe, mijzelf er gek mee maak, maar blijkbaar is dat dus niet zo. Blijkbaar ben ik goed bezig en leert iemand hem zo nog grenzen (op het kinderdagcentrum ook hoor). Maar ik zie ook gepamper van de ouders en gelieg om hem maar rustig te houden. Maar eigenlijk ben ik het allerliefst voor hem, door ‘nee’ te zeggen en grenzen te stellen en hem proberen dingen te leren die hem uiteindelijk een veel liever en leuker kind/volwassene maken.

En vandaag was ik momenten echt heel boos. Naar verschillende kinderen. Maar omdat ze allemaal beperkt zijn betekent dit ook dat ik de kinderen waar ik niet boos op ben dit heel duidelijk moet maken. Dus even naar ze toe, even oprechte aandacht geven en laten zien en voelen dat ze goed zijn. Ook de kinderen die vervelend gedrag lieten zien, zodra het weer goed ging.

Maar ik heb dus hard gewerkt en ben trots op mijn omdenken. Dat ik niet langer twijfel aan mijzelf, maar het goede van mijn handelen kan zien!