Blij ei

26 januari 2019 0 Door Mireille

Wat zijn ouders toch rare wezens. Deels zal het met leeftijd te maken hebben, op een bepaald moment verliest bijna iedereen de kinderlijke manier van denken. Denken dat alles kan, ik vind dat zo fijn. Ik heb daar zelf natuurlijk ook last van, ik heb zoveel levenservaring dat ik weet dat sommige dingen niet kunnen.

Zo mooi is het dan om mensen te verrassen. Vandaag weer een kind dat enthousiast aan zijn ouders laat weten dat er een postbode loopt. ‘Mam, kijk een postbode!’ Ik lach en vraag of hij ook post wil. Hij knikt enthousiast, maar zijn ouders vragen gelijk aan hem: ‘Woon jij hier dan, dat kan toch niet?’ Ik negeer het en graaf in mijn binnenzak mijn mapje tevoorschijn. In dit mapje heb ik alle kennisgevingen van de post (voor als een pakje niet past of er iets beschadigd is), maar ook de kaarten die ik van de week weer heb bijgevuld. Ik geef hem een kaart met een koe erop en hij glundert zo. En de ouders zijn stil, zeggen dankjewel, maar zijn vooral stil, omdat ze dit niet kunnen vatten. Dit past niet in hun plaatje van de wereld, van hoe dingen gaan. En daar geniet ik net zoveel van.

Net als gisteren, als ik werk bij de Mc moeten veel collega’s om mij lachen. Omdat ik als ik even moet wachten altijd aan het dansen ben. Het maakt mij gelukkig en de klanten worden er vrolijk van en collega’s blijkbaar ook. Ik ben gewoon een blij ei en laat anderen daar graag van meegenieten. Én ik ben gewoon een beetje raar en daar geniet ik ook van. Dat is wie ik ben. Gelukkig kan ik dat nu omarmen en dat maakt me ook weer gelukkiger. Het is gewoon één grote optelsom.